Un gaiteiro na lúa

FOSDEM 2011: material e vídeos varios

2011-02-21T10:16:00.005+01:00

Vexo na web do FOSDEM que xa está dispoñible todo o material do evento.

Na portada aparece colgado un vídeo artístico realizado por un dos asistentes. Curiosamente saímos un par de gpuleiros alá polo minuto 02:50.

Na sección onde está colgado o material tedes dispoñibles os vídeos das entrevistas e das charlas, a canle do FOSDEM en YouTube e as páxinas de anos anteriores.

¡Agardo que vos gusten!

Viaxe ó FOSDEM 2011 (II)

2011-02-17T23:58:00.006+01:00

E logo da paréntese, continuamos.

04:30 Diría que comeza un novo día, pero aínda é noite pecha. Arranxámonos un pouco, recollemos e andando, que é xerundio.

05:15 No vestíbulo do hotel. O local onde se dan os almorzos non abre ata dentro dunha hora. Toca almorzar facendo uso das máquinas expendedoras do local 24 horas. Un té e algo de picar arránxanme algo o estómago.

05:30 Collemos o microbús ó aeroporto. Había outro bus ás 06:00, pero preferimos non arriscar, que xa se sabe que o tráfico en Madrid é complicado e Murphy un desgraciado.

05:45 Chegamos ó aeroporto. Toca agardar (outra vez).

07:20 A esta hora deberiamos de estar partindo cara a Bruxelas. Pola contra, aínda estamos comezando a embarcar.

08:00 Partimos por fin. Quén o diría.

10:20 Chegamos... a Charleroi. Aínda hai que ir ata Bruxelas (55 km). Como fomos previsores, xa levabamos miradas as distintas opcións: bus máis tren, ou bus a secas. Aínda que nun principio preferiamos a primeira opción, logo de falar cunha das azafatas do punto de información, decantámonos pola segunda.

10:45 Toca gardar unha longa cola pra coller os billetes, pasando moito frío e ó carón dunhas italianas moi escandalosas.

11:15 Saímos para Bruxelas. Por diante, 55 km e 45 minutos de viaxe.

12:00 Chegamos. Estamos na estación de Gare du Midi. Metémonos no descomunal edificio que conforma a estación (a parada do bus estaba fóra). Andamos un pouco perdidos. Logo de buscar un pouco, acabamos por preguntar e encamíñannos cara o metro.

12:15 Damos coa entrada do metro e coas máquinas expendedoras de billetes. Hai ringleiras enormes de xente agardando o seu turno. Hai un revisor que está botando unha man á xente pra sacar os seus billetes co fin de axilizar os trámites e reducir as ringleiras. Pregúntolle se o bono de 3 días (si, tamén levabamos iso estudiado) vale para tódolos transportes ou só para o metro. Amablemente, contéstanos que si e, ó ver que sacamos billetes pra pagar, diríxenos a outro mostrador, pois seica as máquinas só aceptan moedas.

12:30 Logo de facer cola outra vez, collemos a liña 2 de metro, dirección Simonis (Elisabeth). Uns minutos e tres paradas despois, baixámonos en Louise.

12:35 Estamos case case no centro de Bruxelas. E o apartahotel está mesmo á saída do metro, tamén pegada a unha parada do tranvía. Así dá gusto.

12:45 Xa estamos no apartahotel, o Toison d'Or. Rexistrámonos e subimos á habitación, a 417. Bonita habitación partida en dúas prantas. É antiga, moi antiga, como a maioría dos edificios belgas, pero está ben equipada e ten o seu aquel.

13:00 Xa instalados, abandoamos o hotel rumbo ó FOSDEM co portátil ó lombo. Collemos o tranvía. Neste caso, a liña 94, con dirección a Hermann-Debroux.

13:15 Dez paradas máis aló, baixámonos na Université Libre de Bruxelles (ULB). Un par de minutos a pé e xa estamos no FOSDEM. ¡Por fin!

13:20 Tras saudar a todo coñecido que atopamos por alí, damos unha volta de recoñecemento polo edificio principal. Chámame moito a atención o pouco tacto que tivo a organización ó colocar pegados os stands de proxectos que son forks (escisións) recentes uns dos outros e que non se levan moi ben entre si, coma OpenOffice e LibreOffice, ou Mandriva e Mageia.

13:30 Diego decide ir a unha charla sobre Firefox. Eu atopo o stand de Mandriva. Chámame a atención o pouco elaborado que está o stand. Un par de pegatinas pra regalar e un par de monitores exhibindo Mandriva Server 5.2 e coa que nin sequera se pode interactuar, pois nin os monitores son táctiles, nin hai teclado ou rato á vista. Atreveríame a dicir que era o peor stand do evento. Pero non podo deixar pasar o momento de saudalos e presentarme. Boto un anaco falando con un rapaz noruegués que traballa para Mandriva, bastante simpático, pero cun toque psicótico.

13:45 Aparece outro representante de Mandriva de xersei e camisa, que me saúda moi efusivamente. Resulta ser un dos xefazos. Fico pampo mentres babexo. Invítame a formar parte do stand durante un anaco e a manter unha reunión informal con eles. Durante tres cuartos de hora, explícolles e ensínolles o Proxecto Trasno, pregúntanme sobre qué sistema de traducción en liña nos gustaría que tivese Mandriva (falan de Pootle, pero coméntolles que preferimos Transifex) e intentan resolver o meu problema co acceso ó svn mediante ssh (sen conseguilo finalmente). Mañá pouco productiva en canto a charlas, pero moito en canto a relacións socio-laborais.

14:30 Van sendo horas de ir xantar. Levamos sen picar nada dende as 5 da mañá. Estamos esfameados. Pero antes de nada, quedamos con Alberto (o terceiro inquilino da nosa habitación, ó que aínda non coñecemos) pra vernos as caras polo menos. Logo diso encarrílanmos de cara a un bar da organización. Un bocata e algo de beber e xa estamos listos pra outra.

15:00 Comezamos a tarde de charlas. Escollemos unha sobre web, no edificio Chavanne: "Qt Webkit goes Mobile". Pintaba interesante. Trabucámonos. Charla soporífera (e máis despois de xantar) sen interese ningún. Caro costou manterse esperto (menudas cabezadas que peguei). A wifi vai fatal. Non me resulta posible retransmitir o evento.

15.45 Intento meterme na charla "Intro to Qt and QtQuick" na aula H.1309 do edificio principal, pero cando dei chegado xa estaba chea.

16:00 Remato por meterme na charla á que ía Diego, na aula H.1308: "HP & comm. Linux distros". Outro craso erro. Só se dedican a vender a moto e a contar o ben que se levan coas principais distros.

16:30 A parte dunhas charlas de Gentoo, nada interesante ata as 18:00. Decidimos ir tomar un café. Polo camiño atopámonos con Antía, que pretendía ir dar unha volta turística. Acabamos por liala e veu tomar un café con nós, xP. De alí a un anaco apareceu tamén Millán.

18.00 Convénzoos pra ir ver a charla "Introduction to FreeBSD", na aula AW1.126. Saiume ben a xogada. Daa un rapaz alemán moi simpático e ó que se lle entende moi ben. Xa coñezo todo o que conta, pero resulta unha charla moi amena. O resto pensa igual. A mellor charla do día sen dúbida.

19:00 Rematan as charlas do día. Collemos de cara ó hotel. Polo camiño, trazamos de ir dar unha volta turística guiados por Adrián e de ir cear despois por aí.

19:30 Estamos no hotel. Quedamos en vernos ás 20:10 no vestíbulo.

20:30 Logo do típico atraso, partimos dar unha volta. Adrián lévanos ata a Grand Place, a Bolsa, a Jeanneken Pis (ou o Manneken Pis en versión feminina), etc.

21:30 Logo de dar varias voltas e de agardar por Millán na Grand Place (que se nos pasou avisalo), miramos de ir cear. Recorremos varios restaurantes recomendados polo recepcionista do hotel (que curiosamente era galego), pero estaban todos ateigados.

23:00 Xa cansos de dar voltas metémonos nun Pizza Hut que viramos antes e pedimos un par de pizzas. Tardan anos en servirnos. Resulta moi irónico, sendo un local de comida rápida.

00:15 Logo de liala parda pra pagar (pois perderamos o ticket), saimos á rúa e buscamos un sitio onde tomar un café.

00:30 Topamos un café antiquísimo á beira da Grand Place. Parámonos diante da porta. Está todo rematado en madeiras nobres e cheo de mobres caros. Dentro hai un pianista que intenta pasar por músico de jazz. Ó meu parecer, non o consigue. Só atrapalla improvisacións sobre unha partitura clásica que recoñezo, pero que non identifico. Pedimos cafés, gofres, xelados... puro vicio (menos eu que ando a infusións, T_T).

01:45 Logo dunha animada conversa e unha agradable velada (non vos imaxinades o tranquilos que son os cafés en Bruxelas; nin un chío; así da gusto), saimos do café en dirección ó hotel. Millán despídese de nós.

02:15 Chegamos ó hotel. Despedímonos de Adrián.

02:30 Xa na habitación. Isto foi todo o que deu de si o sábado. Caemos rendidos nos brazos de Morfeo.

Viaxe ó FOSDEM 2011 (I)

2011-02-12T12:18:00.012+01:00

Todo comezou cando na última asamblea de GPUL decidimos que este ano, no canto de andar organizando macroeventos (ilusos de nós), asistiriamos a eles. E foi así como uns cantos rematamos no FOSDEM 2011.

Xa un par de meses antes de ir tocou ir organizando a viaxe, coma bos directivos. Buscando voos, aloxamento, rutas, mapas, planos, transportes, etc. E con todo ben montado, alá fomos. Pero non hai organización que por boa que sexa, Murphy non poida foder. E así comezou a viaxe.

Venres, día 4.

06:50 horas. Soa o espertador. Comeza un día que ningún de nós agardaba tan esgotador.

07:50 horas. Collo o bus de Rialta pra baixar á estación de tren da Coruña.

08:20 horas. Diego máis eu collemos o tren A Coruña - Santiago de Compostela.

09:02 horas. Collemos o bus Santiago de Compostela - Lavacolla.

09:35 horas. Chegamos ó aeroporto e comezan os problemas. O aeroporto amence totalmente cuberto pola néboa. Millán chámanos ó móbil avisándonos de que están desviando tódolos voos ós aeroportos máis cercanos porque os avións non poden aterrar, debido a que o aeroporto ten o sistema anti-néboa inoperativo por obras (disto último enterariámonos á volta). A Millán, que tiña voo con Vueling, mándano en bus á Coruña, a onde desvían o seu avión. E con el a meu primo David e a un amigo, ós que atopei no aeroporto de casualidade e que ían con destino Barcelona. A nós tócanos agardar, xa que o noso voo non sae ata as 11:15 horas.

11:15 horas. Levamos un par de horas agardando diante da porta de embarque a ver se nos comunican algo, pero nada. O día segue igual, cun pouco máis de claridade. Por megafonía continúan dando avisos de desvíos de voos e autobuses que parten cara a outros aeroportos. Seguimos agardando co corazón nun puño, mantendo a esperanza, aínda que os avisos precedentes non presaxian nada bo.

11:20 horas. Aparecen as azafatas de Raynair, pero seguen sen dar moita información. Parece ser que o avión está dando voltas ó aeroporto evaluando a situación. Mantemos a esperanza.

11:50 horas. As azafatas comunícannos que o avión se desvía finalmente a Oporto (si, lestes ben, a Oporto; seica é o aeroporto máis cercano no que opera Ryanair). Dannos dúas opcións: ou coller un bus a Oporto ou recuperar o importe do billete e buscarnos a vida pra chegar a Madrid. E tan só 5 minutos pra decidilo, pois o bus sae ás 12:00 horas. Nin tempo a poñer unha reclamación nos dá.

12:00 horas. Collemos o maldito bus a Oporto. E de paso mercamos uns billetes novos Madrid-Bruxelas para o sábado ás 07:20 horas, tamén con Raynair (isto último polas présas e por parvos), pois o máis probable é que perdamos o enlace que sae de Madrid ás 15:40 horas.

15:00 horas (hora española). Chegamos ó aeroporto de Oporto. Maréannos de aquí para alá varias veces para cambiar a tarxeta de embarque.

15:55 horas. Levamos unha hora agardando na porta de embarque. Non entendemos nada. O avión tivo tres horas pra poñerse en condicións mentres chegabamos. E temos que agardar unha hora máis porque si? Nada ten sentido.

16:00 horas. Partimos cara a Madrid. Non era sen tempo.

17:20 horas. Chegamos a Madrid. O único bo do voo, Lorena, unha azafata andaluza moi simpática.

17:25 horas. Acumulamos 5 horas de atraso. Preguntamos polo enlace nun mostrador de Aena. O voo saiu puntual (ironicamente, sería o único que saiu puntual durante toda a viaxe). ¡Merda, Ryanair, merda! Preguntámoslle ó rapaz do mostrador por hoteis pra pasar a noite. Amablemente ofrécesemos a darnos o número dun económico (e iso que o teñen totalmente prohibido) xa que, "non temos pintas de poder pagar 150 euros por unha noite de hotel". Moi agradecidos.

17:30 horas. Achegámonos ata o mostrador de Ryanair, a poñer unha reclamación. A azafata estóupanos na cara que non temos dereito a reclamación algunha e que non teñen follas de reclamación; que se queremos poñer unha, o fagamos a través da web da compañía.

17:35 horas. Indignados, buscamos o mostrador de AENA e poñemos cadansúa reclamación tamaño industrial, axudados por unha azafata filipina moi simpática (aínda que con moito humor negro). Poucas esperanzas de recuperar un peso, pero moita dignidade.

18:00 horas. A esta hora deberiamos de estar tomando pintas no FOSDEM Friday Beer Event, pero non tivemos esa sorte.

18:40 horas. Metémonos nun self-service do aeroporto e xantamos algo (si, xantamos), coa conseguinte sabrada.

19:00 horas. Mentres xantamos, chamamos ó hostal que nos recomendaron. Cheo. ¡Merda de IFEMA!

19:10 horas. Tiramos de internet móbil e buscamos hoteis medio decentes a precios económicos. Chamamos ó TRYP Diana. Temos habitación. Pasan a recollernos en breves (si, seica se estila moito iso de hoteis cernanos ó aeroporto con servicio de microbús propio, pra levar e traer clientes).

20:00 horas. Xa no hotel. Rexistrámonos, deixamos as cousas na habitación, descansamos un pouco, miramos un pouco internet (que nos regalou o recepcionista, xa que era de pago -graciñas-)...

21:20 horas. Baixamos cear. Por non nos mover máis, xa que estabamos baldados, decidimos cear nun dos negocios do hotel. Un bar de tapas andaluz bastante mal montado e levado e cuns prezos abusivos. Só dicir que vira xente avariciosa, pero nunca ata tal punto. O que alí vimos dá pra outra entrada tranquilamente. Un bocadillo de tortilla e unha caña e andando.

22:00 horas. Agardamos en recepción a que nos atendan e nos fagan a factura, xa que temos que madrugar moito e non nos apetece madrugar máis por ilo; máis aforramos desgustos por posibles atrasos de última hora.

22:30 horas. Xa na habitación. Miramos internet outro pouco, vemos un pouco a televisión e a durmir o pouco tempo que nos queda.

E ata aquí a primeira entrada. Irei partindo a viaxe en varios anacos, pois faise longa pra unha soa entrada. Agardo que vos gusten.

Vota por Vandal, vota por nós

2010-12-01T20:29:00.008+01:00

Hai uns días o meu compañeiro de piso e máis eu gañamos un concurso organizado por Vandal.

http://www.vandal.net/noticia/51618/vandal-esconde-un-lingote-de-plata-de-fable-iii/

Agora, a raíz de gañar ese, entramos a formar parte de outro, que vai a votación.

http://www.vandal.net/foro/mensaje/601924/vamos-a-votar-a-vandal/

Agradeceríase que lle desedes publicidade ó evento e que nos votasedes seguindo as instruccións.

Graciñas a todos de antemán!

Mandriva Linux 2011: almanaque de liberacións

2010-11-25T18:21:00.005+01:00

E unha vez máis a través da mesma rolda de correo, fágome eco da publicación do almanaque de liberacións de Mandriva Linux 2011:

Mandriva 2011 Alpha: 31/01/2011
Mandriva 2011 Beta 1: 28/02/2011
Mandriva 2011 Beta 2: 28/03/2011
Mandriva 2011 RC: 25/04/2011
Mandriva 2011 Final: 25/05/2011

As características da mesma estarán dispoñibles proximamente. Estade atentos!

Mandriva: nova política de liberación de versións

2010-11-18T18:34:00.004+01:00

Novamente a través da rolda de correo de Cooker, entérome de que Mandriva volverá trocar a súa política de liberación de versións, esquecéndose do modelo de publicacións semestrais (pouco respetado ultimamente) e retomando o modelo de publicación anual.

Con dito cambio, o que se pretende é dar maior estabilidade e funcionalidade ás futuras versións, ó contar cun maior tempo de desenvolvemento antes de cada publicación estable.

Agardemos que así sexa.

Mandriva Linux 2010.2: agasallo de Nadal

2010-11-16T10:10:00.004+01:00

Entérome vía rolda de correo de Cooker que este Nadal teremos un fermoso agasallo por parte de Mandriva: Mandriva Linux 2010.2.

Esta nova versión traerá unha reestilizada interface, as pertinentes correccións de erros e algunha que outra mellora. Dita versión estará dispoñible a partires do 22 de decembro.

A título persoal, dicir que me sorprendeu bastante esta nova, pois é a primeira vez que se dá tal cousa en Mandriva. Ademáis, a versión 2010.1 é a máis estable que lembro de hai 3 anos para aquí (tamén hai que dicir que atrasar a súa saída, axudou bastante). Vamos, que non lle acabo de ver o sentido, pero que me gustou a sorpresa.

Empeza a darme a versionite. E a vós?

Mandriva Linux 2010 Spring: xa está aquí

2010-07-23T11:43:00.012+02:00

Xa está aquí Mandriva 2010 Spring. Si, non era sen tempo (e ademáis, anúncioo con bastante atraso), pero o producto final é o mellor que vin en moito tempo (disto falarei nunha vindeira entrada).

Tal e como en anteriores ocasións, temos varias versións dispoñibles (todas con versións para x86-32 e x86-64):

One Edition: live-cd instalable que integra os últimos drivers propietarios, sen cargo algún. Hai seis versións dispoñibles baixo este nome: catro con KDE e dúas con GNOME, cada unha con distinto soporte de linguas (neste caso, o galego non está dispoñible a priori, pero pódese intalar posteriormente).
Powerpack Edition: inclúe soporte, servicios e un número maior de paquetes, aplicativos propietarios de terceiros e un subconxunto dos códecs de Fluendo.
Free Edition: live-dvd intalable que contén exclusivamente software libre.
Tamén é posible actualizar dende versións anteriores directamente a través dos repositorios, tanto de maneira gráfica como en modo texto.

Entre as principais novidades desta edición, podemos atopar as seguintes:

Ferramentas de Mandriva: conta de convidado, método KA (instalación mediante clonación), Disdrake (cifrado do sistema), xestor de soportes, cargador de arrinque (protección mediante contrasinal cifrado en GRUB), msecgui (interface gráfica para o comprobador da seguridade do sistema), drakguard (bloqueador de aplicacións), netprofile (soporte para servicios personalizados) e Mandriva Directory Server.
Contornas de escritorio: GNOME 2.3.0.1 e KDE 4.4.3 (entre moitos outros), Firefox 3.3.6, OpenOffice 3.2, Chromium, Opera e un longo etcétera.
Servidor X: driver Nouveau, Mesa 7.8 e driver X11 2.11.0 de Intel.
Sistema base: kernel 2.6.33.4, driver ntfs-3g 2010.03.06 e Glibc 2.11.1.
Administración do sistema: Sysklogd, Munin 1.4.4, Spamassassin, Zabbix, Postfix 2.7.0, Zarafa e nova versión do Network-Manager.
Internacionalización: incluíuse iBus no repositorio contrib.

E ata aquí o máis reseñable. Se queredes máis información, aquí a tedes: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Notes

Agardo que polo menos vos animedes a probala.

Mandriva Linux 2010 Spring: atraso de última hora

2010-07-02T13:56:00.003+02:00

Debido a problemas internos de organización e de hardware, a data de publicación oficial atrásase ata o 8 de xullo.

As ligazóns torrent das imaxes Free para os Early Seeders deberían de estar dispoñibles esta fin de semana e, agárdase que as imaxes One, o estén o luns.

Mandriva Linux 2010 Spring: data confirmada

2010-06-28T11:45:00.003+02:00

Acaban de confirmar agora mesmo dende Mandriva que a data de lanzamento da versión final será o 5 de xullo, tal e como adiantaba onte.

Agora mesmo están a comezar a asinar os paquetes.

¡Xa me está entrado a versionite! ¿E a vós?

Mandriva Linux 2010 Spring: habemus data

2010-06-27T20:25:00.003+02:00

Segundo o anunciado pola empresa o venres a través do IRC, as imaxes finais da Mandriva Linux 2010 Spring serán publicadas na vindeira semana (os últimos paquetes estarán rematados esta mesma noite).

A data oficial está planificada para o 5 de xullo; data que será confirmada mañá luns.

Dende Mandriva agradecen a nosa paciencia e o duro traballo da comunidade.

Mandriva Linux 2010 Spring RC2 dispoñible proximamente

2010-06-03T14:10:00.005+02:00

Mandriva 2010 Spring RC2 estará dispoñible próximamente nos servidores públicos. Para esta versión estarán dispoñibles:

2 imaxes da versión Free DVD (para 32 e 64 bits).
1 imaxe da versión Dual Arch CD (32/64 bits).
Varias imaxes da versión One (KDE e GNOME).

Todas estas imaxes son híbridas. Podedes empregar Mandriva-seeds para volcala nunha memoria USB para a súa instalación.

Tamén estarán dispoñibles en breves imaxes para VirtualBox para poder testealas sen riscos.

Ligazóns de interese:

Información xeral: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_RC_2
Especificacións técnicas: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Technical_specifications (pdf)

Coma sempre, lembrarvos que esta é unha versión de desenvolvemento e que non debe ser empregada en producción. Tódalas probas son benvidas co fin de axudar a mellorar a versión final.

Publicada Mandriva Linux 2010 Spring RC

2010-05-23T12:16:00.004+02:00

Xa está dispoñible Mandriva Linux 2010 Spring RC nos servidores públicos. Para esta versión RC atoparedes:

2 imaxes da versión Free DVD (32 e 64 bits).
1 imaxe da versión Dual CD (para 32 e 64 bits).
6 imaxes da versión One para contornas de escritorio KDE e GNOME.

Todas estas imaxes son híbridas. Podedes empregar Mandriva-seeds para pasalas a unha chave USB e instalalas.

Ligazóns de interese:

Información sobre Mandriva 2010 Spring RC: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_RC
Especificacións sobre Mandriva 2010 Spring: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Technical_specifications (pdf).

Coma sempre, lembrade que se trata dunha versión de desenvolvemento e que non debe ser empregada en producción.

Publicada Mandriva Linux 2010 Spring Beta 2

2010-05-01T12:44:00.003+02:00

A partires deste mesmo intre está dispoñible Mandriva Linux 2010 Spring beta2 nos servidores públicos. Desta segunda versión de probas poderedes atopar:

2 imaxes da versión Free DVD, 32 e 64 bits.
1 imaxe da versión Free dual CD (para 32 e 64 bits á vez).
6 imaxes distintas da versión One para contornas KDE e GNOME. Estas versións estarán dispoñibles a partires do luns.

Todas estas imaxes son imaxes híbridas. Podedes empregar Mandriva-seeds para pasalas a un lápis USB e instalalas.

Ligazóns de utilidade:

Información sobre a versión 2010 Spring Beta2: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Beta2
Planificación da versión 2010 Spring: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Planning
Especificación da versión 2010 Spring: http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Technical_specifications (pdf).

Por último, lembrarvos que esta é unha versión de desenvolvemento e que non debería ser empregada en entornos de producción.

Publicada Mandriva Linux 2010 Spring Beta 1

2010-04-03T18:02:00.002+02:00

Mandriva Linux 2010 Spring Beta 1 xa está dispoñible nos servidores públicos. Desta terceira versión de desenvolvemento podedes atopar as imaxes da versión Free en DVD (32 e 64 bits) e as imaxes da versión One en CD (GNOME ou KDE).

Esta versión inclúe GNOME 2.30 (publicada o 1 de abril) e unha versión preliminar de GNOME Shell, a cal formará parte de GNOME 3 (a cal se agarda que sexa publicada en setembro deste ano). Por suposto, tamén está dispoñible KDE 4.4.2, así coma varias actualizacións para moitas aplicacións da distribución.

Coma recordatorio, aquí tedes a planificación:

http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Planning

Podedes atopar máis información sobre esta Beta 1 aquí:

http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Beta1

Coma sempre, tódolos vosos comentarios son importantes para axudar a mellorar a calidade global da distribución. Podedes mandar as vosas propostas ou informar de erros atopados en Mandriva Bugzilla (http://qa.mandriva.com/).

Novo redeseño da bitácora

2010-03-11T13:47:00.003+01:00

Xa levaba un tempo notando que ler a bitácora a través da web non era moi cómodo. En xeral, era todo bastante pequeno. Tamén había algún pequeno retoque visual que facerlle.

Co redeseño que estreo hoxe, agardo que entredes de mellor gana a ler as miñas entradas e que, en xeral, vos atopedes máis a gusto navegando polos seus contidos.

Mandriva Linux 2010 Spring alpha3: dispoñible para probas

2010-03-10T15:34:00.006+01:00

Mandriva Linux 2010 Spring Alpha3 está dispoñible nos servidores públicos. Para esta terceira versión de desenvolvemento podedes atopar as imaxes da versión Free, para 32 e 64 bits. As imaxes da versión One, estarán dispoñibles un pouco máis tarde (construcción en curso).

Coma recordatorio, aquí tedes a planificación da liberación:
http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Planning

Neste outro enlace tedes dispoñibles as especificacións:
http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Technical_specifications

E, finalmente, podedes atopar máis información da Alpha2 aquí:
http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Alpha_3

Unha vez máis, lembrarvos que Mandriva agradece tódalas probas que se lle envíen xa que entende que son necesarias para axudarlle a mellorar a versión final.

Publicada Mandriva Linux 2010 Spring Alpha2

2010-02-07T20:27:00.002+01:00

Mandriva Linux 2010 Spring Alpha2 estará dispoñible nos servidores públicos nas vindeiras horas. Nesta segunda versión candidata, poderedes atopar as imaxes do DVD Free nas súas versións de 32 e 64 bits.

Coma recordatorio, aquí tedes a planificación das liberacións:
http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Planning

Neste outro enlace tedes dispoñibles as especificacións:
http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Technical_specifications

E, finalmente, podedes atopar máis información da Alpha2 aquí:
http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Alpha_2

Novamente, lembrarvos que Mandriva agradece tódalas probas que se lle envíen xa que entende que son necesarias para axudarlle a mellorar a versión final.

Publicada Mandriva Linux 2010 Spring Alpha1

2010-01-09T20:55:00.005+01:00

Mandriva Linux 2010 Spring alpha1 está dispoñible dende hoxe nos servidores públicos (só a versión Free en DVD) exclusivamente para facer probas (non se recomenda a súa instalación coma distribución de traballo).

Especificacións técnicas:

http://wiki.mandriva.com/en/uploads/e/e9/Specs2010spring.pdf

Planificación do desenvolvemento:

http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Development#Development_planning:_2010_Spring_planning_and_delivery

Toda a información sobre a versión alpha1:

http://wiki.mandriva.com/en/2010.1_Alpha_1

Mandriva agradece tódalas probas que se lle envíen xa que entende que son necesarias para axudarlle a mellorar a versión final.

BlogDRAKE muda de dominio

2009-11-27T20:56:00.002+01:00

Logo de varios días inaccesible por un problema co dominio (concretamente creo que por un roubo de dominio), a comunidade de Mandriva Linux en castelán, BlogDRAKE.net decidiu mudar de dominio e pasará a chamarse BlogDRAKE.org.

Tedes máis información neste fío.

Prégase que difundade-la nova por cantas canles poidades. Graciñas.

Nota: se a páxina non carga, recoméndase unha limpeza da caché do navegador.

Porque eu non son parvo

2009-11-13T23:48:00.004+01:00

Levo xa unha tempada coa gravadora do portátil estropeada. Non me grava os dvds, aínda que si mos le. Probei a limpar a lente, pero só serviu para conseguir gravar un dvd máis.

Como xa estou canso das gravadoras dos portátiles (xa é a terceira que acabo), decidinme por comprar unha gravadora externa. Pero non unha desas gravadoras "slim" que están agora tan de moda; a fin e ó cabo non deixan de ser gravadoras de portátil en caixa (e por tanto quéntanse moito e acábanse de contado). Pero, como o que non está de moda non se vende, e o que lles interesa ás tendas é vender, custoume o meu atopar unha gravadora externa tipo sobremesa.

Busqueina en tódolos sitios habidos e por haber: PcBox, APP, PcCity, Media Markt, etc.

Preguntei primeiro en PcBox, xa que a miña intención era mercar tamén outra interna para o portátil, para empregar só en caso de apuro. Pero nin unha, nin outra. Dixéronme que terían que pedir as dúas (a primeira porque a penas se vendían e a segunda, por se de tipo ide, que xa non se empregan). Como me corría présa, pasei.

Preguntei logo en APP. No catálogo tiñan tres: unha Samsung (que non recomendan por ter unha alta taxa de devolucións) e dúas LG (basicamente o mesmo modelo, unha con LightScribe e a outra sen el). Pero, outra vez por tema de moda e ventas, só tiñan dispoñibles gravadoras "slim". Tocou pasar outra vez.

Como seguía con présa, intentei poñerme en contacto con PcCity e, ó non conseguilo, optei por achegarme ata a tenda o xoves pola tarde. Xa había moito que non entraba alí e sorprendinme outra vez do pequeno do local, do mal aproveitado que está e do pouco material que teñen. Outra vez máis, saín coas mans baleiras. Tiñan un estante pequeno cheo de gravadoras externas, todas "slim".

Horas antes, chamara a Media Markt e comentáranme que tiñan unha LG, pero sen especificar e cando preguntei polo prezo, respostáronme que non estaban autorizados a dicir os prezos por teléfono. Cuestión de marketing, supuxen. Se tés que achegarte ata alí porque non sabes o prezo, ó mellor picas e mercas algo máis do que ías buscar.

Antes de ir ata alí, busquei as gravadoras LG nas páxinas dos lugares nos que xa mirara. O modelo a mirar: LG GE20LU. En PcBox, 58,32 euros, en APP, 50,50 euros, en PcCity, nin rastro e en Media Markt... a páxina de Media Markt, non hai por onde collela: totalmente feita en flash (por tanto pesada e lenta), sen prezos (tamén cuestión de marketing, supoño), sen actualizar e chea de erros por todas partes.

Total, que logo de saír de PcBox coas mans baleiras, subín pola Ronda de Outeiro arriba ata a avenida dos Mallos e collín a liña 11 ata o C.C. Dolce Vita, onde recentemente abriu un Media Markt.

Entro pola porta, achégome á sección de informática, e póñome a mirar as gravadoras. Un montón de gravadoras "slim" é o pé, varias gravadoras "fat". ¡Por fin! Entre todas elas, as únicas que eran de dvd, as xa mencionadas Samsung e LG (54 e 55 euros, respectivamente). Logo había un montón delas con lector/gravador de BR e incluso de HD, pero tiñan uns prezos desorbitados. Así que collín a LG e dirixínme á caixa.

Entrégolle a gravadora á caixeira, pásaa polo lector e ¡sorpresa! A caixa rexistradora amosa un prezo de 59 euros. Así que collo e coméntolle á caixeira que diso nada, que a gravadora marcaba 55 euros e que se facía o favor, mo comprobase. Moi amablemente chamou á sección de informática e comentoulles o tema. Foron mirar e, comentáronlle que si, que efectivamente, a gravadora marcaba 55 euros. Pero non contentos con iso, achegouse un dos traballadores ata alí cunha gravadora máis na man, para comprobalo. Estando mirando a que eu tiña na man e a que el traía, o rapaz non vía diferencia algunha. Ata que a caixeira se deu conta de que unha era LightScribe e a outra non (manda carallo que teña que ser a caixeira -xa o dixo ela-), aínda que tiñan o mesmo nome de modelo (GE20LU e GE20NU respectivamente).

Como non se aclaraban, o rapaz colleu as dúas gravadoras e foi revisar os prezos unha vez máis e falar co xefe de sección. Logo duns eternos minutos de espera mirando á caixeira con cara de parvo, apareceu de novo e volveume a gravadora ás mans, comentando que todo fora un erro deles ó marcar os prezos, xa que pensaran que tódalas LG que tiñan alí eran o mesmo modelo (aínda tendo distinto código de identificación) e que como o erro fora seu, ma deixaban ó prezo marcado.

E menos mal, porque segundo lle comentara á caixeira mentres agardaba, se ma cobraban a 59 euros, deixábaa alí mesmo. Unha cousa é ter présa e pagar 5 euros de diferencia (que xa me parece abondo) por non agardar un par de semanas e outra moi distinta é ser parvo e pagar 10 euros de diferencia polo mesmo producto, nuns grandes almacéns que se gaban de ser os máis baratos e de non tomar ós seus clientes por parvos. ¿Como pode haber 10 euros de diferencia duns grandes almacéns de venta masiva a unha tenda franquiciada de reducidas dimensións? É algo que non entendo. A definición que máis se axusta a este suposto, é a de estafa en toda regra.

Así que xa sabedes. Antes de mercar cousas deste tipo, mirade ben por tódolos lados. Nunca se sabe o que podedes atopar. Levarédesvos máis dunha sorpresa, ben seguro.

E non o esquezades, se o podedes evitar, non merquedes en Media Markt: ¡porque eu non son parvo!

Mandriva 2010.0 "Adelie"

2009-11-03T19:34:00.003+01:00

Xa saiu Mandriva Linux 2010.0, de alcume "Adelie"!!!

Dende as 00:00 horas están dispoñibles os torrents para os Early Seeders e estanse a replicar tódalas imaxes ós distintos mirrors. Tamén está dispoñible Mandriva Seed para crear un Live USB.

Tedes máis información nas seguintes ligazóns:

Mandriva blog announcement: http://blog.mandriva.com
2010 Tour: http://wiki.mandriva.com/en/2010.0_What%27s_New
Release notes: http://wiki.mandriva.com/en/2010_Notes
Errata: http://wiki.mandriva.com/en/2010_Errata

Agardo que desfrutedes dela!!!

Mudanza rematada

2009-10-22T18:59:00.003+02:00

Por fin rematei a mudanza da bitácora!

As imaxes que estaban ligadas á bitácora vella están agora subidas á nova e os comentarios que deixastes engadidos nas entradas vellas (aínda que tiven que poñelos coma comentarios novos).

Unha tarefa pendente menos!

Citas, anécdotas e outros fenómenos paranormais (I)

2009-10-08T19:40:00.005+02:00

Para inaugurar esta sección, imos logo coa cita de hoxe.

E vou comezar por unha extraída da clase que deu hoxe Rubio, mestre de ASI e que ó escoitala me rompeu por completo. Resulta que o mestre, que conta cun amplo vocabulario, estaba a dar materia introductoria explicando algún que outro concepto e dando algunha que outra definición, cando, mentres estaba explicando o concepto de "sistema", foise un pouco "polos cerros de Úbeda" e acabou poñendo un exemplo sobre a empresa, no que o xefe podía controlar o traballo dos empregados. E foi neste intre cando empregou unha frase que me chamou a atención:

"empregado funcionalmente despistado"

o que veu a ser unha singular definición daqueles empregados que non pegan nin golpe.

Non foi a única perla que soltou, pero foi a que máis me chamou a atención. Estou seguro de que este home dará máis dunha entrada nesta bitácora.

Citas, anécdotas e outros fenómenos paranormais

2009-10-08T14:39:00.007+02:00

Pois si, miñas donas e meus señores. Esta semana estamos de estrea. Hoxe teño o pracer de inaugurar unha nova sección na miña bitácora persoal: citas, anécdotas e outros sucesos paranormais.

Dita sección ten como finalidade principal deixar constancia desas grandes frases coas que nos deleitan os mestres da FIC un día si e outro tamén. Aínda que tamén publicarei baixo este epígrafe outro tipo de anécdotas simpáticas e outros feitos de difícil explicación (relacionados ou non coa facultade).

Que para que esta sección? Pois, simxelamente, para tentar arrincarvos un sorriso de cando en cando e que vos esquezades por uns intres do traballo, dos estudos, dos problemas, etc., xa que "non todo vai ser chorar".

En breves, teredes xa algunha entrada nova sobre o tema.

Non se mancar e ir pola sombra.

Traducindo Mandriva Linux

2009-10-02T15:02:00.004+02:00

Logo de pasar todo o verán traducindo cadeas e máis cadeas de texto, onte pola tarde, grazas á colaboración de GPUL, que me deixou conectarme dende o seu despacho (na residencia teño o porto de ssh capado), subín case (e digo case porque me esquecín de facer un "svn add" dos ficheiros novos) tódolos ficheiros ó repositorio de traduccións de Mandriva.

Foron 37 ficheiros dun total de 50, o que fixo que a traducción ó galego pasase do posto 26 ó 22 (cun 86% traducido), quedando moi por enriba doutras linguas peninsulares coma o castelán (30) ou o catalán (35), aínda que por baixo doutras coma o basco (16), á que pouco tardaremos en darlle alcance, xa que previsiblemente subiremos algún posto máis cando engada os ficheiros que esquecín.

Por se queredes saber cómo está o tema, déixovos un par de enlaces:

http://mdk.jack.kiev.ua/stats/gui/trunk/team/gl/
http://mdk.jack.kiev.ua/stats/gui/trunk/toplist/

Agardo que o traballo feito sexa do voso agrado e que, a ser posible, sirva para algo máis que para coller pó no repositorio.

De volta por estes lares

2009-09-28T00:35:00.005+02:00

Logo dun longo parón estival (polo ben da miña saúde física e mental -vale, a mental xa non ten moito remedio, xD-), volvo andar por estes lares.

Teño mil e un temas gardados no tinteiro que a bo seguro darán para un bo número de entradas novas (iso se consigo lembrarme de todo, xD).

Agardo poder escribir con máis regularidade e que medre o voso interés por esta miña bitácora.

Lémonos!

Eses días

2009-06-13T16:56:00.007+02:00

Hai días que é mellor non se erguer da cama.
Días que aborrezo con toda a miña ánima.

Días nos que te ergues co pé esquerdo e,
nada máis facelo,
xa intúes que non vai ocorrer nada bo.

Días nos que dende pola mañá ben cedo,
ata ben entrada a noite,
o infinito fío das desgrazas
vai tecendo un nobelo
que medra exponencialmente
e semella non ter inversa.

Nobelo que te vai engulindo pouco a pouco,
coma se desfrutase coa túa dor,
mentres te vai esmagando.

Dor que che nubra a mente e os sentidos
e que non che deixa pensar, facer ou reaccionar
ante o que acontece ó teu arredor.

Hai días que é mellor non se erguer da cama.
E este semella ser un deles.

Adicado a todos aqueles que nalgún momento das súas enrevesadas vidas se sentiran de tal xeito. Lembrade que, logo da treboada, sempre vén a calma.

Pequeno susto

2009-06-10T00:46:00.003+02:00

Hoxe pola mañá tiven un pequeno percance co meu prehistórico pseudo-portátil. Estaba a piques de saír da reunión que mantivemos os integrantes do Paso de Ecuador 2009 da FIC cando, ó mover a cadeira na que tiña a mochila do portátil aberta e co portátil dentro, a gravidade fixo o seu temido efecto e a mochila caeu polo seu propio peso dando un pinchacarneiro.

Nun principio non pareceu gran cousa. Caeu sobre a parte acolchada e dende pouca altura. Xa se ten intentado suicidar dende alturas maiores. Pero cando cheguei á casa, puxen o portátil sobre o escritorio e intentei prendelo, fixo un amago (prendeu, hiperventilou e intentou amosar a pantalla de carga da bios) e morreu.

¡Merda! Foi o primeiro que pensei. Porque estas cousas sempre pasan o día menos indicado (ódiote Murphy). E é que este venres teño a última entrega de SO2 e a práctica aínda está sen rematar (logo decateime de que non era maior problema, xa que tiña copia na conta de correo). Aínda menos mal que hoxe entreguei a última de PSI e o venres pasado a última de IU. De tódolos xeitos, non tiña copia de respaldo do disco duro, xa que sempre a fago ó rematar o cadrimestre, cando xa teño todo entregado e podo facer copias definitivas. Así que me amolou bastante pensar que ía perder todo o que fixen durante catro longos meses.

Pero poñámonos en situación. Eran xa as tres da tarde. Viña baldado da facultade. O comedor pechábame en media hora. Así que tiña que intentar arranxalo en vinte minutos se quería ir xantar despreocupado.

Desenchúfoo. Probo a prendelo sobre a batería. Nada. Viceversa. Tampouco. Con todo. Máis do mesmo.

Tiro de desparafusador. Abro o compartimento do disco duro, a ver se se soltou, se morreu ou algo. Quítoo e vólvoo poñer. Péchoo. Volvo prendelo. Caldeiro outra vez.

Abro o outro compartimento inferior. Comprobo que o ventilador esté ben enchufado. Todo correcto. Novo intento, novo fracaso.

Miro o reloxo. As 15:25. Non queda outra. Terei que baixar xantar sen telo amañando. Collo o bono do comedor e a chave e saio pola porta botando pestes. Xanto de mala gana (aínda non sei cómo non o botei todo fóra) e subo rapidamente.

Toca profundizar un pouco máis. Desmonto o o ventilador, o filtro-disipador e o procesador. Vólvoo montar todo. Doulle a volta ó becho. Desmonto o teclado e a tapa que protexe a memoria ram, entre outras cousas (demo de tapa, o que me levou quitala). Quedo pampo ollando o tremendamente blindada que vén a memoria ram (nunca me dera por abrir ese compartimento en concreto). Desmóntoa e vólvoa montar, non sen traballo. Volvo montar todo por enésima vez. Doulle ó botón de acendido e (logo duns segundos de angustia)...

¡Funciona! ¡Funciona! ¡Fódete Murphy! Fixen pasar ó anano cabrón do procesador do paro forzoso a traballos forzados. ¡Para que logo digan que hai crise!

E así foi como perdín hoxe dúas horas do meu prezado tempo. Tempo que preciso para estudar para os exames e que nunca sobra.

Supoño que a vós tampouco vos sobra, pero ás veces non está de máis distraerse un pouco para desestresar. E se pode ser botando unha risada (aínda que sexa a conta de desgracias alleas), mellor que mellor.

¡Agardo que vos prestase!

PD: por min ride todo o que queirades, que para algo o puxen aquí, como unha anécdota máis.

Fe de erratas

2009-05-24T22:44:00.003+02:00

Semella que por un casual tiña mal configurado o sistema de comentarios e a bitácora non permitía facer ningunha valoración sobre as entradas.

Agora xa queda amañado. Graciñas David. (",)

IV Xornadas de Anime

2009-05-24T13:20:00.006+02:00

Un ano máis, celebráronse as Xornadas de Anime na FIC. E xa imos polas cuartas. Por mor de varios imprevistos e coincidencias, este ano caeron moi tarde: do 19 ó 21 de maio (de martes a xoves). Quizáis por isto resentiu bastante a asistencia este ano.

Ó se extender durante tres días e 5 horas cada día (de 16:00 a 21:00 horas), o programa de proxeccións foi amplísimo.

Ademáis, houbo multitude de concursos entre as proxeccións. E este ano, animeime a participar por primeira vez, aínda que só fose polas risas. Se mal non me lembro, participei nos concursos de trivial sobre as xornadas do ano pasado (aquí levei coma premio o manga de Dominion), de adiviñar openings de series (neste non levei nada -vergoña me tiña que dar-), de ondas vitais (quedei segundo, e iso que non tiña pensado participar nin de broma, pero sacáronme á palestra por clamor popular -xa me vingarei, xD-) e de cosplays (no que gañei o primeiro tomo do manga Maison Ikkoku). A continuación déixovos unhas cantas imaxes que dan fe da miña participación.

Estas son do concurso de ondas vitais.

E estas outras do concurso de cosplays do terceiro día. O meu cosplay era de Kenshiro de El puño de la estrella del norte (aínda que me asemellase máis ó protagonista do manga -que ten outro nome- có do anime -qué lle vou facer, se non teño traxe de coiro, xD-).

Ademáis houbo outros concursos coma o de recoñecer series a partir de capturas de imaxe, o de fusións, ou o de bailar o tema principal de Suzumiya Haruhi no Yūutsu (tamén pensei en participar nestes, pero non daba feito, xD).

Resumindo, tres días de risas continuas, cheos de grandes momentos e agradables descubrimentos.

Sei que me deixo moitas cousas polo medio e que noutras non profundizo todo o que debería, pero se queredes saber máis do que aconteceu, recoméndovos que entredes na páxina, na retransmisión e nos foros do evento.

Graciñas a tódolos fotógrafos.

A rei morto, rei posto 3: ¡agora si!

2009-04-25T19:31:00.012+02:00

Aquí o tedes, en toda a súa esplendor: o novo rei da casa.

Trátase dun Moreschi 472C, coas seguintes especificacións:

Manual I: 52 botóns, 40 notas (Sol / La#), 2 voces, 3 rexistros.
Manual II: 72 Baixos, 4 voces.
Dimensións: 34 x 18 x 34 cm.
Peso: 6,6 Kg.

É de cor azul, aínda que tamén había noutras tres cores: negro, branco e vermello.

Preguntarédesvos por qué escollín o azul. Pois porque os acordeóns negros e os vermellos xa os teño moi vistos e porque o branco non me gustaba. En cambio, este azul eléctrico é precioso (aínda que iso si, un pouco rechamante de máis).

A continuación déixovos unhas poucas fotografías máis, para que poidades aprecialo un pouco mellor.

A casa Moreschi, como podedes supoñer, é italiana e ten unha longa tradición na fabricación de acordeóns. Leva facéndoo sen interrupcións dende 1910. A día de hoxe, pertence á casa Pigini, unha das grandes casas de acordeóns italianos.

A casa Moreschi leva ese nome na honra de Alessandro Moresqui, o considerado coma o último castrati.

Alessandro Moreschi (Monte Compatri, Roma, Italia, 11 de novembro de 1858 - † Roma, Italia, 21 de abril de 1922), cantante lírico italiano, considerado o último castrato da historia. Coñecéuselle coma o "l'angelo di Roma" (o anxo de Roma).

Nado no seo dunha familia católica pobre e prolífica, foi sometido a castración sobre o 1865 para curarlle unha hernia inguinal; ó parecer, era común na Italia da época curar a hernia con este procedemento.[1] Máis tarde, foi enviado a estudar canto á escola de Salvatore di San Lauro, baixo a dirección de Gaetano Capocci, un organista e compositor de música sacra, maestro di capella da basílica de San Xoán Laterano, quen promoveu a súa aceptación no Coro da Capilla Sixtina (1883). Posto que a castración infantil con fins artísticos fora prohibida dende 1870 en adiante, Moreschi argumentou que a súa tivo lugar antes da promulgación da norma prohibitoria.

Alessandro foi solista do Coro Sixtino entre 1883 e 1898. Este último ano asumiu a dirección do mesmo, cargo no cal se mantivo ata 1913, combinando as súas actividades administrativas coas que tiña inherentes ó canto.

Do seu repertorio coral quedounos unha serie de gravacións realizadas entre 1902 e 1904, no que interpretou dez obras compostas especialmente para a súa tesitura. Estas gravacións teñen un valor excepcional porque son o único testemuño en formato magnético que nos chegou do canto dos castrati. Logo de analizalas, chégase claramente á conclusión de que se trata dunha voz potente, pero moi mediocre e destemperada, características que deben atribuirse a que non contou coa educación musical que si recibiron os grandes castrati do seculo XVIII, época na que estes alcanzaron a gloria. Para cando Moreschi iniciou a súa carreira artística, xa morrera fai bastante tempo o último dos famosos cantantes evirados, Xoán Bautista Stracciavelutti (máis coñecido polo seu apelido modificado, Velluti).

Os últimos anos de súa vida transcorreron inmersos na soidade para Alessandro, quen morreu sen a compaña do seu fillo adoptivo, quen se converteu en actor.

De mudanzas

2009-03-14T15:32:00.004+01:00

Pois si, miñas donas e meus señores, ando de mudanza. Levaba xa tempo querendo facela, pero non atopaba nin o momento nin a maneira. De tódolos xeitos, supoño que non me botastes moito de menos, aínda que levo tempo sen publicar ren.

Xa hai tempo que teño esta bitácora creada e publicada, pero coma moitos de vós vistes, non tiña nada publicado. ¿O porqué? Pois moi sinxelo. Había certos detalles que quería que estivesen solucionados antes de comezar a publicar aquí as miñas cousas:

Por unha banda, custoume suor e bágoas conseguir mudar a plantilla da nova bitácora e poñela ó meu gusto.

E, pola outra, a miña outra bitácora ten unha política moi restrictiva en canto ós contidos dos que o usuario pode facer copia de seguridade. Non me deixa facerme coas entradas vellas de ningunha maneira. O único que me deixa baixar é o deseño e as imaxes subidas (mágoa non me enterar antes disto). Así que tocará facer a mudanza coma nos vellos tempos: á man. Que non vos extrañe comezardes a ver entradas duplicadas a moreas e ter a sensación de estardes tendo un "déjà vu".

Outra pregunta que me fixeron de abondo dende que creei a nova bitácora foi: ¿por qué Blogger e non Wordpress?

Pois logo de comparar un co outro e ver o que me ofrecía cada un e aínda sabendo que case tódolos meus coñecidos empregan Wordpress, decanteime por Blogger pola seguinte razón: liberdade. Liberdade para facer o que me pete con el.

Si, Blogger non é libre de todo. Cecáis o termo sexa: "menos restrictivo". Pero segue sendo menos restrictivo ca Wordpress, mire por onde se mire. E con isto non pretendo abrir ningunha guerra entre partidarios e detractores. Simplemente, dou as miñas razóns para ter a miña bitácora aquí aloxada.

Dito isto, penso que non me queda nada no tinteiro sobre o tema. Agardo que vos guste a miña nova bitácora tanto ou máis que a vella e que a sigades con asiduidade.

Xogando ó Tetris

2009-01-26T19:07:00.002+01:00

Resulta que o domingo cheguei á habitación directo da aldea carretando na maleta e nada máis entrar pola porta e saúdar a David (o meu novo compañeiro de habitación), vou ó frigorífico sacar a cea do conxelador, para ila quentado mentres desfago a equipaxe. E nada máis abrir a porta do frigorífico, sinto a David por detrás dicindo que teña coiado ó abrir o conxelador, que hai perigo de avalancha e/ou desprendementos se toco esa porta.

Nese intre, fago memoria e lembro que a semana anterior deixei o citado conxelador cheo a rebentar, que estivera a xogar ó tetris coas fiambreiras un bo anaco e que non collía nin un gramo máis. E pregúntolle a David se é que abriu a porta e lle caeu todo o que tiña alí dentro. E, para o meu abraio, vai e respóstame que foi quen de meter alí mesmo, logo de volver xogar ó tetris con todo, unha caixa de hoxaldres.

¡Pero se non había maneira de meter nada máis!, dixen. ¡Había tal!, respostou. E como se non o vexo non o creo, vou abro a porta e a imaxe que apareceu ante os meus ollos foi a seguinte.

Como non vía a caixa de hoxaldres, pensei que se estaba a quedar comigo e comecei a baleirar o conxelador. E alí a estaba, a caixa do demo. Pero, non conforme con isto, rematei por baleiralo de todo e o reconto foi o seguinte:

- 2 fiambreiras xigantes de caldo de nabizas da casa,
- 1 fiambreira enorme de peitugas de polo, tamén da casa,
- 2 fiambreiras pequenas de carne preparada para macarróns,
- 3 bolos de "pan" de Rialta,
- e a famosa caixa de hoxaldres, cómo non.

Para que vos fagades unha idea, aquí vos deixo unha foto de todo diante do frigorífico.

Si, comprobei que non estivese furado, por se o estades a pensar; e incluso cheguei a mirar se era unha porta interdimensional ou algo así. Pero nada. É totalmente normal e corrente.

Por se non me credes, déixovos tamén unha foto do conxelador baleiro, para que despexarvo-las dúbidas.

Logo disto, non deixo de pensar que Rialta é o resultado dun monte de sucesos paranormais un detrás de outro. Se é que o que non me pase a min...

Nota: desculpade a pouca calidade das imaxes, pero foron sacadas cun móbil con cámara de baixa resolución.

A rei morto, rei posto 2: non era sen tempo

2009-01-26T19:04:00.002+01:00

A semana pasada chamáronme de Musical González, en Ourense, para darme a nova de que xa chegara o segundo acordeón de proba dos dous que pedira alá por mediados de agosto. Os modelos que escollera para probar eran o Moresqui 472C e o Hohner Nova II 72.

Tanto nun coma noutro almacén, por daquelas,estaban pechados por vacacións, así que houbo que agardar ata setembro. Xa en setembro, quen estaban de vacacións eran os comerciais e non se puido facer nada ata outubro, porque non había quen autorizase o envío. Chegados a outubro, solicitáronse ambos modelos en calidade de proba. Nun principio, ningún almacén puxeron reparos.

Pola parte de Moresqui, entre que tardaron en ter existencias no almacén e que traspapelaron os papeis do envío, non chegou a Ourense ata finais de novembro ou principios de decembro. Tan pronto como chegou, funo probar e, nun principio, non me convenceu. As reixelas eran moi cantosas, non tiña máis ca unha fila auxiliar na man dereita (no canto de dúas, que era o que quería), as dúas voces simples tiñan o mesmo timbre e non me gustaba o remate dos botóns selectores dos rexistros. Iso si, a sonoridade era bárbara. Así que alí decidín que alí lle quedaba, ata que chegara o outro.

Ata que chegara o outro, lle dixen. Ben podía ter apodrecido, se chegan a tardar máis en manda-lo outro.

Pola parte de Hohner, xa de primeiras, non tiñan existencias do modelo que pedira. Así que quedaron de mandar outro semellante, xa que total, o son ía se-lo mesmo. Pero non daban máis que en dicir que xa o mandaban e nunca chegaba envío ningún. Resulta que un dos comerciais dixera que si, que o mandaba e logo marchou de vacacións (hai que ver cantas vacacións teñen estes mamalóns) e no seu sitio quedou outra comercial, que o único que facía era dar voltas e máis voltas dicindo que o mandaba (cousa que nunca facía), a ver se así nos cansabamos e deixabamos de pedilo. Cando voltou o outro comercial de vacacións, alá polo 7 de xaneiro, quentámoslle as orellas e, mira ti que cousas, o acordeón apareceu na tenda á semana seguinte.

Así que esta fin de semana marchei para a casiña (non contaba con facelo) e o sábado despois de xantar marchei de paseo a Ourense a probar nel.

Entro na tenda, o encargado sácao da funda e, nada máis verllo nas mans, xa vexo cousas que non me gustan: é o modelo Nova II 80 (polo tanto non ten sétimas diminuídas nos baixos), non ten botóns de selección de rexistros e a botonera da man esquerda é de todo menos robusta. Chega a hora da proba de son e aquilo non soa mal, pero ten moi pouca sonoridade (por non dicir ningunha).

Total, que chega a hora de facer preguntas sobre as dúas casas: dispoñibilidade doutros modelos e configuracións, prezos, cores, garantías, etc. E vendo que en Moresqui me daban 5 anos de garantía, fronte ós 2 de Hohner, que o Moresqui soaba máis e mellor e era maís robusto (aínda que os remates non me gustaban tanto), que xa tiña alí o modelo que pedira e na cor que me gustaba (nun principio pensaba que non, que era o modelo de 80 baixos tamén), fronte ás voltas de Hohner para mandarmo, (e as que darían para mandarme o modelo exacto) e que o Moresqui saía máis económico, rematei por saca-la Visa Electrón, pasala polo TPV e quedarme co Moresqui (aínda que nun principio non tiña pensado levar ningún ese día).

¿Que hai cousas del que non me gustaban? Si, é certo. Pero era a única tenda das que atopei na que non me puxeron pegas por nada nin me marearon a cabeza; e a única que tiña acordeóns do tipo que buscaba e que mos puiedese traer en calidade de proba, por se non me gustaban, volvelos; e para este tipo de acordeóns e co orzamento que manexaba, só tiña dispoñibles estas marcas. Ademáis, para os usos que lle vou dar, chégame, aínda que nalgún caso me resulte máis complicado facer algunha cousa. O día de mañá, cando teña un bo soldo (deixádeme soñar), se quero vendelo e mercar outro, xa o farei, non teñades medo.

Así que aquí estou eu, co me acordeón novo dende fai só catro días, aprendendo a tocalo de forma autodidacta por un libro que me emprestaron. Xa vos contarei qué tal me foi.

Dende aquí, quixera darlle as gracias a Miriam, por botarme unha man á hora de probalos e axudarme a escollelo. Sen a súa axuda, agora mesmo aínda estaría perdido e sen acordeón.

Cousas do karma

2008-12-13T18:59:00.003+01:00

Comentaba eu hai unha semana que o pasara moi pero que moi ben e esta semana pintaba ben tamén, vendo como rematara a outra e comezara esta. Pois non tal. Levo unha semana que parece que me mirou un chosco.

O martes pola mañá, nada máis erguerme, perdín o autobús para baixar á facultade. Foi saír pola porta da habitación e ver pasar o bus diante de min e ver como a xente que ía dentro e que me vira, pasaba de avisar ó conductor por non se molestar. Así que entrei de novo na habitación botando pestes contra eles, pensando que o seguinte bus non saía ata dentro de media hora e que ía chegar tarde. Como non tiña ganas de que me mirase mal o mestre por chegar tarde (para variar) collín o paraugas e boteime ó camiño (dende aquí á facultade teño 15 minutos a pé). Chovía pouco, pero ía un aire do demo, así que abrir o paraugas e volvelo pechar foi todo un, se non quería saír voando en dirección contraria ó meu destino. Para cando dei chegado á facultade parecía un cubiño de xeo do mollado e conxelado que estaba. Iso si, sequei ó momento, nada máis entrar pola porta; xa que, para variar, a calefacción estaba por enriba dos 30 graos. Como a carreira é un inferno de por si, deben querer meternos en ambiente antes de entrar ás aulas.

Pasou o resto da mañá sen pena nin gloria, aturando materias infumables, aínda que con grandes profesores. Saio da facultade e collo o bus de volta e, nada máis arrincar, doume conta de que me esqueceu o paraugas pendurado do lado dereito da mesa. Todo por falta de costume. Vendo que xa non tiña remedio, decidín volver por el despois de xantar, que xa tiña que baixar.

Xa pola tarde, logo de face-los bultos para ir xoga-lo partido de baloncesto, collín o autobús e planteime en Elviña. Pero co apapostiado que ía do sono que tiña, esqueceume ir busca-lo paraugas. Fun xoga-lo partido directamente. E co conto das equipacións novas, de que xa había agulla para hincha-los balóns e de que gañamos o noso primeiro partido (algo bo tiña que haber), esquecinme por completo do carallo do paraugas.

Ata o día seguinte, claro. Porque, para variar, volvín perde-lo bus, desta vez porque me quedei totalmente durmido e cando din arreado xa había 10 minutos que saíra. Así que tentei volver repeti-la xogada do día anterior, pero... ¡Merda! O¡ paraguas! exclamei, mentres me viña á memoria a canción de Lamatumbá ó respecto. Total, que como non podía repeti-la fazaña do día anterior, agardei polo seguinte bus, xa resignado a chegar tarde.

Nada máis chegar, vou á conserxería preguntar polo paraugas. Nada de nada. Imaxino que seguirá na clase. Entro pola porta 15 minutos tarde, por non dicir 20. Diríxome á mesa do día anterior e comprobo que o paraugas non está. Conclusión: mangáranmo. O que hai que ver. Mangarme un paraguas dos chinos que me saíra caralludo e que me valera seis tristes euros. Pero fode ter que baixar mercar outro. Sento e comprobo que o mestre comezara tema novo, co cal, ó faltarme a introducción base, o resto da hora entereime máis ben de pouco.

Como non me dera tempo a almorzar en condicións e botara o último cuarto de hora pegando cabezadas tiven a xenial idea de ir coller un refresco de cola á máquina expendedora. Planteime diante, saqueime de carteira, metinlle un euro e premín o primeiro botón da Coca-Cola. Sen existencias, rezaba. Deille tamén ó segundo. Baleiro, dicía tamén. Xa que non podo tomar un refresco de cola, que sexa de laranxa logo. Premo o primeiro botón e non me di nada raro. ¡Sinto caer as moedas na caixa do cambio. ¡Ben! pensei, ¡por fin! Pero nada máis lonxe da realidade. A condenada lata non cae. Así que comprobo o cambio. Onde antes había unha moeda dun euro, agora hai dúas moedas de cincuenta. Lentamente ergo a cabeza e fíxome nun pequeno led vermello da máquina que estaba aceso e que rezaba: "Con luz acesa, introduza importe exacto". ¡Demo de máquina do inferno! Non só non me dás a miña lata senón que enriba vólvesme o que che metín en calderilla. Mereces pouco menos que a morte.

Vencido e resignado, volvo entrar na clase. Outra hora máis durmindo por entregas. Remata a clase. Saio tomar o aire ó corredor. E bato cuns amigos. Comentándolles o caso anterior, vai un e dime que acaba de pasar o encargado das máquinas expendedoras a recargalas. Ilusionado, despídome deles e rediríxome alá. Repito o mecanismo anterior, premo o botón e... ¡Merda pra min outra vez! Volve salta-lo led do importe exacto. ¡Condenado encargado enchefoles das máquinas expendedoras do inferno! Recargara as latas, pero non comprobara o cambio. ¡Será inútil o papón do demo! E os demáis morrendo de sono. Así non se pode.

A verdade é que ben podía haber baixado á planta cero mirar se a outra máquina tiña, diredes. Pero non tiña ganas de baixar ida por volta e leva-la mesma foda; que baixar para nada é unha parvada. Que si, que tamén podía haber ido por unha á cafetería. Ben, un é parvo, pero non tanto para paga-lo dobre polo mesmo e aínda por enriba ter que agardar cola e aguantar que se mofen dun.

O xoves pola tarde, tiven exame de OpenGL da asignatura de Gráficos en Computación. Cando dei entrado no laboratorio, xa estaba o meu compañeiro de prácticas agardando por min con todo aberto e o exame a piques de comezar. Miro a figura que nos toca facer. Semella un brazo mecánico retraíble. Ben, non é moi complicado. Comezamos a tarefa e, xa rematando, transcorrida xa unha hora, aparece por alí o mestre e coméntanos que o estamos a facer ó revés. Resulta que non é o típico brazo dunha retropaleadora, senón a grúa con caixa dun camión de bombeiros. ¿E como quere que o distingamos se aquilo semella todo menos iso? En fin, volta a comezar, aínda que non dende o cero absoluto. Á fin rematamos, con 20 minutos de adianto sobre o tempo estimado e todo perfecto. Pero a presión do momento xa non nola quita ninguén.

Como o venres non tiven clase porque fallaron tódolos mestres, aí rematou a semana. E isto foi todo o que deu de si. Xa me diredes se isto non semella unha compensación polo ben que o pasei a fin de semana pasada. Serán cousas do karma, digo eu.

A rei morto, rei posto

2008-09-17T18:50:00.001+02:00

Foi alá polo remate do curso universitario, cando, vendo que xa tiña rematada (en parte) a carreira de violín e que me ía aburrir tremendamente sen nada con algo de zugo novo que tocar para el, me decidín a aprender a tocar un instrumento novo.

Si, xa sei que xa toco unha rea deles, pero con isto da música, un sempre ten ganas de máis. É unha droga dura, veleno puro. Ademáis, sufrín tamén a desaparición dalgunha das agrupacións nas que toco, co cal, entre unha cousa e outra, se reduciu notablemente o tempo que lle tiña adicado. E claro, as drogas duras, non se poden abandoar de golpe, porque provocan síndrome de abstinencia, máis coñecido por "mono".

Logo de darlle ó maxín unha e outra vez e de barallar varias posibilidades (as cales contemplo todas, pero teño que darlles algunha orde de prioridades), decindinme polo acordeón cromático de botóns. ¿O porqué? Pois dunha banda, ultimamente veño escoitando moito a Richard Galliano e grupos folques novos que empregan este instrumento, e cada vez gústanme máis; e, por outra, o acordeón está emparentado (tímbricamente falando) co violín, o cal sempre axuda. ¿Por que de botóns e non de teclado? Pois por varios motivos: o primeiro é que quería algo realmente novo e que me supuxese un reto e, como xa sei tocar o piano, pois tocar un de teclado non me supuña moito esforzo; o segundo, que, á hora de tocar, aínda que é un pouco máis complicado, recompensa o esforzo permitindo tocar cunha maior axilidade (hai moitas cousas que se poden facer cos de botóns que non se poderían tocar nin de lonxe cos de teclado -no caso oposto, a cantidade é moito menor-).

Así que, en canto voltei para a casiña, púxenme a buscar información. Documenteime a través da rede, de libros que me emprestaron, de profesores de acordeón que coñecía, de acordeonistas doutros grupos coñecidos, de tendas de música especializada, etc. E logo de pasar case dous meses poñéndome ó día, mirando acordeóns novos e de segunda man (o cal foi bastante complicado -tendo en conta que eu ando a cabalo entre Lugo e A Coruña-, xa que este tipo de acordeóns só teñen mercado na parte sur do país: Ourense, Vigo e Pontevedra) e, sobre todo, facendo actuacións e traballos por onde puiden para poder pagalo (non imaxinades o que pode chegar a valer algún deles; son tan ou máis caros ca un bo piano), acabei dando cunha tenda de música en Ourense que os tiña de boa calidade e a bo prezo (aclarar que eu andaba en busca dun acordeón de casa italiana -preferentemente- ou alemana, e que o prezo aínda tira máis para arriba).

Tendo xa o sitio topado e logo de que me propuxese varios modelos, decidín encargar un par deles para probalos. Isto foi xa a primeiro de agosto. Mal momento para facelo, xa que, por daquelas, os almacéns destas historias estaban todos de vacacións. Vamos, que pasei todo o mes chamando á tenda semana si e semana tamén, para que sempre me dixesen o mesmo. No momento en que decidiron voltar das vacacións (alá por primeiros de setembro), volvinme ilusionar coa nova adquisición: craso erro outra vez, pois nun dos almacéns non quedaban existencias do que pedira.

Resumindo, a día de hoxe, sigo esperando a que chegue ese outro acordeón á tenda para poder ir probalos e decantarme por algún (por se sentides curiosidade, encarguei un Moreschi e un Hohner -o da foto-) no caso de que me convenzan; pero, coa carallada, o verán xa vai alá e eu tiven que pasar o mono da mellor maneira posible: de tocata en tocata por todo o país e barullando na casa canto puiden cos instrumentos que xa tiña.

Non sei o que tardarei aínda en facerme con el, pero o que si teño claro é que con todo o que me están facendo agardar, por ganas de tocalo ata reventar non ha ser.

Agardo poder dicirvos por cal me decantei nunha vindeira entrada no blog e poder describírvolo dende varios puntos de vista: técnico, visual, sonoro e sentimental. ¡Viva a música que nos aleda a vida!

Pechado por vacacións

2008-09-16T18:40:00.001+02:00

Como podedes supoñer do título desta entrada e do tempo que levo sen publicar nada, botei o peche durante a época estival.

Na miña defensa, hei de dicir, que o peche tivo pouco que ver coas vacacións. Máis ben todo o contrario. Entre ensaios, actuacións, labranzas, estudar para setembro e outros menesteres, o tempo de lecer foi máis ben escaso. O pouco que puiden disfrutar do estío, foron as festas patronais dos concellos lindeiros e algún ca outro concerto. E se a todo iso lle sumamos o tremendamente complicado que resulta conectarse aínda a estas alturas á rede de redes dende o rural, pois temo-la ecuación perfecta para que a bitácora pasase a ser outro deses libros infumables que acaban collendo pó no estante máis alto da biblioteca.

Pero non foi só pó o que apañou. No pouco que duraron estas vacacións, fun apañando unha morea de sucesos, reflexións e outras anécdotas, que ese libro foi aprendendo case coma por ósmose ata se converter nalgo así coma nun diario estival cargado de notas. Un diario que será aberto para todos vós nas vindeiras datas.

Épica e surrealista ponte

2008-09-12T18:53:00.001+02:00

Esta ponte de decembro tocou ir pola casiña (xa facía un mes que non ía). Ó contrario cas últimas visitas á casa, nas que me aburría soberanamente, resultou totalmente épica e un tanto surrealista. Imos por partes, que hoxe teño abondo que contar.

O venres pola tarde decidín non colle-lo bus das sete porque tiña cousas que me urxía deixar feitas e que me retiveron na Coruña ata o sábado pola mañá. E parece ser, que ben me pintou.

Resulta que o venres pola noite, na Lama das Quendas, unha das zonas de copas de Chantada, se armou unha escea totalmente surrealista; e, aínda que non estiven presente, non tardou moito en chegar ós meus oídos.

Todo comezou cando un rapaz veciño da aldea de Brigos, cunha chea criminal, montou unha boa liorta nun dos locais (pero non conseguín averiguar o porqué). Nada máis comezar o conto, chamaron á Garda Civil e persoáronse no lugar. Meteron ó borrachuzas no coche e levárono á casa (a el e creo que ó seu coche tamén).

Xa na casa, e unha vez que a parella da Garda Civil xa marchara, deulle en dicir que ía volver no coche á vila e trancarlle a porta co mesmo ó local do que o botaran. Pero, a muller, que aí andou fina, quitoulle as chaves do coche e mandouno para a cama.

Pero resulta que a cousa non quedou aí. O fulano, supoño que nun descoido da muller, colleu o seu Fiat 115 (un coma o da fotografía) que tiña enganchada a desbrozadora e arrincou de cara ó local.

Cando chegou, non se lle ocorreu mellor cousa que meterse pola rúa de copas chea de xente, en dirección prohibida, marcha atrás e coa desbrozadora acesa, mentres berraba que ía levantar nas beirarrúas a golpe de desbrozadora. Dito e feito. Mentres a maioría da xente corría a refuxiarse nos locais e algúns tiraban fotografías do suceso cos móbiles, o tipo baixou a desbrozadora e empregouse a fondo no seu cometido.

Estando xa un pouco canso do asunto, deulle por poñer o tractor de cú contra a porta do devandito local (local que estaba ateigado de xente refuxiándose deste tolo) e trancala para que non puidese entrar nin saír ninguén. Resultado: todo a xente de dentro a berrar coma histéricos.

Foi nesas cando chegou de novo a Garda Civil e desta vez o detivo, aínda que seica lles custou suor e bágoas. Ademáis, retiraron o tractor e deixárono aparcado ás aforas da vila.

Logo de detelo e xa que lles tocara a moral, decidiron chamar unha patrulla de Tráfico para que lle fixera a proba de alcolemia, que arroxou unha taxa de alcol de 0,38 mg/l. Botando contas das horas que pasaron entre o primeiro suceso e o segundo, cando o levaron á casa por primeira vez debía de estar peneque perdido (seguramente duplicase ou máis esa taxa). Resultado: a durmila ó cuartel en calidade de detido.

Pero o conto no morre aquí. Resulta que á mañá seguinte veu un familiar recolle-lo tractor para levalo para a casa. E xa montado nel e estando saíndo da vila, o tractor quedou sen frenos e alá marchou por un terraplén abaixo. O tractor volcou e quedou desfeito, pero ó conductor, milagrosamente, non lle pasou nada relevante. A saber qué lle fixo o outro moinante pola noite á pobre máquina. Finalmente, tivo que vir unha grúa de grandes dimensións para poder retiralo.

Agora supoño que entenderedes por qué me pintou ben non ir para a casiña o venres, porque seguramente, a esas horas, andaría por Chantada tomando algo.

Pero esta anécdota non foi todo o que deu de si a fin de semana, así que continuamos.

O sábado cheguei á casa a iso da unha do mediodía. Logo de desface-las maletas e poñe-la mesa para xantar, a primeira sorpresa do día: cocido para xantar. Como era de esperar, púxenme as botas.

Xa pola tarde, coma tódolos sábados, achegueime a Chantada a ensaiar co grupo de gaitas. E outra sorpresa: o mestre mercou coche novo (qué ben vive o cabrón).

Xa de volta na casa, quedo cos amigos para ir tomar algo ó bar Mario, onde nos xuntamos a cotío toda a mocidade. Cando cheguei, a iso das sete, estaban botando un tute entre catro, así que pedín algo e agardei a miña oportunidade (si, son un viciado do tute). En canto se retirou o primeiro, que non tardou moito, entrei eu a xogar de parella dun rapaz noviño que era a primeira vez que xogaba. Pero a cousa non puido ir mellor: gañamos; e de paliza. A sorte sorriunos e combinado co saber xogar, rematou cun resultado máis propio dun partido de tenis ca dun tute: 6 - 2 e 7 - 5. Aclarar que xogamos ó mellor de tres partidas a seis tantos, per como xa gañamos as dúas primeiras, non fixo falla xoga-la seguinte. Resumindo, que marcharon co cú quente.

Mirade se era o meu día de sorte que, pouco despois de rematar o tute, e antes de marchar cear, decidimos botar un comemerda e, cando me erguín buscar de novo a baralla, tropecei cun euro. Resultado: consumición gratis, jeje. Iso si, ó comemerda non tiven tanta sorte, xa que en Taboada xógase unha variante un pouco distinta á da Coruña e Pontevedra, e non estaba acostumado.

A iso das oito ou nove marchamos cear, pero quedamos en volver vernos alí ás dez para desfrutar do Barcelona - Valencia. Pero eu pouco o fixen, que son merengue. Mentres avanzaba a noite, máis do mesmo: tute, comemerda, mentireiro, reloxo, etc., ata que a iso da unha e media resolvemos ir de marcha a Monterroso.

Collemos os vehículos e arrincamos, non sen antes fixar o punto de encontro no pub Esfera. Cando chegamos, parecía que non había moita xente, xa que había sitio case de sobra para aparcar. De tódolos xeitos rematei por aparcar na estrada xeral, lonxe de posibles problemas derivados do alcolismo. Pero resulta que nos enganamos. A maioría dos locais estaban a reventar.

Metémonos no Esfera e pedimos algo mentres non chegaban todos. Entretanto fun albiscando antigos compañeiros de clase, amigos e coñecidos de ambos xéneros que había moito que non vía e fun saudándoos un por un, máis ou menos efusivamente.

Cando xa nos demos xuntado todos, nova sorpresa. A moza dun compañeiro traía consigo un par de amigas de bo ver. Así que mans ó traballo: pregunta de aquí, pregunta de alá e ó final averiguei que unha tiña mozo (e perigoso) e a outra non. Unha vez que tiña o obxectivo fixado, tocou repasar o inventario: bo aspecto -> si, bo cheiro -> si, certo grao etílico -> si, labia e simpatía a reventar -> si e, o máis importante, caixa das fichas -> si, xD.

Xa co inventario feito e a toque de corneta, comezou a contenda. Achegamento sixiloso ó grupo de amigas. Intercambio de miradas. Comeza a mostra de artes de baile marca da casa entre risadas varias. Vamos, que acabo facendo os típicos movementos de carallada acompañado por elas e ó son de temas míticos que coreamos todos ó tempo. Si, non teño vergoña, jeje.

Entre baile e baile, fichas varias (que seica me sobraban esa noite), pero sen que se note en exceso. Ó mesmo tempo, ela vai e volve da barra unha e outra vez cun cubata por viaxe que eu, por suposto, non pago (non vaia ser que me tome por un pagafantas). Mentres tanto, falo coa outra amiga, que sempre pode servir para darlle celos ou, quen sabe, como segunda oportunidade da noite (iso si, con risco para a miña saúde física -que a mental xa non ten remedio-).

Pero, ¡¡¡oh de min!!! con tanta distracción non me dei conta de que a pobre rapaza estaba a beber que parecía unha esponxa. Craso erro o meu. Cando me quixen dar conta, eran xa as tantas e a rapaza levaba unha chea descomunal. Co cal, acabei perdendo o interés nela depositado e dando a noite xa por perdida, vista a hora que era.

Así que, logo de bailar un pouco máis con elas e de estar de carallada cos amigos, decidimos recoller os bártulos e arrincar para a casiña durmir (aínda que custou un ovo e parte do outro despegalos dos taburetes; xa logo parecían lapas).

Métome no coche dúas horas e media despois de consumir a última copa e tiro de alcolímetro: 0.00 mg/l. Todo correcto. Podemos arrincar. Ben, se digo todo correcto, mentiría, xa que cando quixemos arrincar, botouse a chover a chuzos e non se vía nada entre a auga que caía e o que se embafaban os cristais. Así que tocou vir a modiño para a casa. Cando dei chegado, eran as seis e media da mañá.

Xa chovera dende a última vez que saíra ata tan tarde. Ata meus pais me vacilaron/rifaron cando me erguín a iso das dúas para xantar. E, por primeira vez en moito tempo, sen resaca. Iso debeuse a que, por primeira vez en moitísimo tempo, as copas que me poñen nun local non son auténtico garrafón matarratas, senón xenuíno ron de botella.

Á hora de poñerse a xantar, nova sorpresa. Desta vez, tocou cordeiro ó forno con patacas fritidas. E como meu pai ía de caza todo o día, pois todiño para min e miña nai, jaja. O resto da tarde, facendo na práctica 2 de TALF e vendo peliculóns na televisión, aínda que non moi ben, xa que dende había uns días tiñamos problemas de sinal e algún problemiña coa antena e o vento.

O luns pola mañá, nada máis erguerme, puxen a televisión e... nova sorpresa: estaban a botar Karate Kid e viña de comezar. Así que xa non fixen outra cousa ata a hora de xantar (patacas, xudías e chourizo cocidos).

Logo de xantar, chamou meu pai (que volvía estar de caza) e díxome que baixara limpar e darlles de comer ós cans (e coa man deles que temos aínda me levou un anaco). A continuación tocou face-las maletas e prepara-la comida para levar. E pouco despois, miña nai mandoume por unha caixa de leña para a cociña.

Entrementes chamou un amigo de meu pai que é de preto e díxome que me levaba para a Coruña se quería, ó cal eu accedín de contado (cartos que se aforran). Aínda así tivo difícil contactar comigo no teléfono da casa, porque dende a mañá sufría dunha rara doenza: de cando en cando poñíase a timbrar de xeito continuo e non paraba ata que o descolgaba. Andei facendo de Dr. House, pero non lle dei co problema. Así te parta un raio, ¡trebello do demo!

De alí a pouco chegou o veciño e arrinquei con el de cara á Coruña. Ben, volvo non dicir toda a verdade. O tema foi que demos volta por Lugo porque tiña que parar no Hospital Xeral de Calde facerlle unha visita a un familiar enfermo. Así que botei unha hora tirado na cafetería tomando un café con leite e lendo o periódico do domingo porque os do luns estaban todos collidos.

Unha hora despois estaba xa na habitación desfacendo nas maletas. O peor foi ter que xogar ó Tetris co conxelador, xa que miña nai obviou todo o que lle dixen: que se me sobraban bonos de comedor, que se só era para quince días, etc. e meteu comida para un rexemento sen eu o saber. Total, que entre o que teño aquí para comer e os excesos das festas de Nadal hei de acabar engordando queira ou non.

E todo iso foi o que deu de si a ponte de decembro deste ano. Xa había ben tempo que non me pasaban tantas cousas en tan poucos días.

Probando Mandriva 2008 Spring

2008-06-24T18:32:00.002+02:00

A primeiros de abril, tal e como ven sendo habitual por estas datas dende hai un ano, saía do forno a versión primaveral dunha das distribucións máis populares, Mandriva Linux, a modo de “actualización” da versión anterior, aparecida polo mes de outubro do ano pasado. Esta nova versión leva por nome Mandriva Free 2008 Spring (orixinal, ¿non si?), aínda que tamén se lle coñece co nome de Mandriva Free 2008.1, por mor do seu nacemento coma lavado de cara da versión anterior.

Entre as novidades máis salientables desta nova distro atópanse:

KDE 3.5.9 e 4.0.3.
GNOME 2.22.
Xfce 4.4.2.
Linux kernel 2.6.24.4.
X.org 7.3.
Infraestructura de son Pulse Audio.
OpenOffice.org 2.4.
Compiz Fusion 0.7.2.

Ademáis, ven tamén cunha serie de novas características bastante interesantes como a total compatibilidade co Asus Eee PC, a fácil sincronización con Windows Mobile 5/6 e máis con outros dispositivos móbiles; así coma cunha serie de melloras bastante notables con respecto á anterior versión coma poden ser as realizadas na ferramenta de manexo de software propia da distribución (rpmdrake) e na nova ferramenta de configuración de redes, incluída por vez primeira na versión anterior. Persoalmente, teño que sacarme o sombreiro ante as melloras nesta última ferramenta, na escritura en particións NTFS (configurada por defecto) e no apartado gráfico (o cal xa era notable).

Tamén se incluíron por vez primeira unha lista de aplicacións moi recentes e interesantes coma poden ser Elisa, Avant Window Navigator, Conduit ou Miro.

É de facer notar tamén que é a primeira vez que dende Mandriva fan un reempaquetado automático durante o ciclo de desenvolvemento dunha nova versión e co lograron con máis do 90 por cento dos paquetes, o que lle outorga unha gran consistencia ós seus repositorios.

Pero non todo ían ser flores. Tamén hai unha serie de erros atopados de carácter grave ou moi grave, os cales axudei a buscar e testar na súa meirande parte:

Erro xeralizado na actualización dende versións previas presente nun gran número de isntalacións que non deixa finalizar correctamente a mesma e que fai ca maior parte do sistema quede actualizado, a excepción do kernel.

Problemas con interfaces inhalámbricas Intel 3945ABG e 4965AGN.
Lentitude na conexión á Internet baixo IPv6.
O cargador de arrinque non se instala en sistemas con RAID por software.
A configuración da pantalla mediante o Centro de Control de KDE conxela o sistema.
Firefox remata inesperadamente en sitios con Flash.
O son non funciona en Skype, debido á incompatibillidade do mesmo con Pulse Audio.

Ultimamente detectouse tamén outro erro xeralizado (do cal tamén son víctima), tanto en instalacións limpas coma non limpas (mantendo os arquivos de configuración) mantendo o directorio /home, que fai que o sistema se conxele ó pouco de terse iniciado. Polo de agora, non se ten nin a máis remota idea de a qué se debe.

Finalmente, dicirvos que a nova versión ó igual cas anteriores está dispoñible en formatos: Live-CD e DVD e que podedes obtela gratuítamente por varios medios (torrent, http, ftp e rsync) a través da páxina oficial (http://www.mandriva.com), onde tamén poderedes atopar moita máis información. Se precisades de axuda podedes acudir ó foro oficial en castelán (http://www.blogdrake.net), onde vos poderedes atopar comigo baixo o mesmo alcume co que escribo.

¡Europa toleou!

2008-05-27T18:27:00.001+02:00

Si, miñas donas e meus cabaleiros. Definitivamente ¡Europa toleou! Iso si, musicalmente falando. Quen máis e quen menos viu, escoitou ou leu algo ultimamente sobre o recente Festival de Eurovisión.

É ben sabido por todos, que dito festival era, ata non hai moito, un festival da canción. Pero duns anos para aquí a cousa tornou máis ben nun festival de mamarrachadas. Non hai máis ca olla-lo panorama de actuacións que houbo este mesno ano. ¡Dan noxo!

Reino Unido: bo cantante e boa posta en escea, pero o tema era máis americano ca europeo.
Alemaña: cun cuarteto que semellaba unha copia barata das infumables Spice Girls.
Bosnia & Herzegovina: vaia pintiñas. Non hai moito máis que dicir.
Israel: cun cantante que, aínda que tiña boa voz, non era máis co típico home-mazas que canta unha canción sen gancho.
Finlandia: cun grupo heavy que parecía saído do fondo dun trasteiro, moi malos tecnicamente e cun tema aínda peor. Non había por onde collelos.
Turquía: bo grupo e bo tema, aínda que soaba moi americano a pesares de estar cantado en turco, creo.
Letonia: so había que mirarlles para o vestiario.
Xeorxia: que envía unha cantante invidente, cun tema malogrado, para dar aínda máis pena, a ver se así cae algo.
España: sen comentarios. Simplemente patético. Iso de humor non tiña nada.
Rusia: a gañadora e, sen dúbida, a peor de tódalas actuacións (rivalizando incluso con Chikilicuatre). Si señor, a isto chámolle eu misturar patacas con cebolas.Un cantante mediocre cun tema malo, un patinador (campión olímpico, iso si) e un violinista con espamos (iso si, cun Stradivarius), todo en catro metros cadrados de puro xeo (como para caer e estampar o Stradivarius). Vamos, a mistura perfecta para unha bomba presta a che estoupar nos mesmos fuciños. Semella que a "Nai Rusia" quixo deixar ver todo o seu poder e riqueza. E ó final saille ben, aínda que sigo sen comprender como, a non ser o xa máis que sabido apoio da Europa do leste (outro tongo bo).

Aínda que houbo algunha que outra excepción con bo gusto. É o caso de países coma:

Croacia: boa posta en escea, un tanto cómica, cun tema máis ou menos bo. Aínda que o tango, ten máis de americano ca de europeo (salvando a relación coa emigración).
Portugal: bo tema, boa voz, contexto minimalista. Quén quere máis.
Dinamarca: bo cantante, bo tema e actuación simpática e con gancho.
Francia: bo cantante (aínda que un pouco insociable enriba do esceario), bo tema e unha posta en escea moi peculiar (un tanto cómica). Foi un guiño perfecto á canción de autor.
Azerbaijan: posta en escea bonita pero escasa de decorado, boas voces, un tema tecnicamente complicado e cun toque á tradición, aínda que non era gran cousa.
Grecia: unha mullerona enriba do esceario, cunha voz máis ou menos boa, uns decorados pouco efectivos, aínda que si elaborados e un tema simplón. Aínda que pasable, non se mereceu a posición na que rematou.

Do resto, dicir que ou non os vin, ou foron tan mediocres que pasaron sen pena nin gloria e non merecen comentarios nin por bos nin por malos.

En resumo, onde antes había bos cantantes, boas cancións, bos decorados e boas postas en escea, todo en maior ou menor medida, pero ben conxugado, agora hai so caras bonitas, malas voces, decorados e vestiarios charramangueiros e malos temas.

A este paso non sei onde iremos parar, pero fágome unha lixeira idea.

Sobre a folga estudiantil universitaria do 29 de abril

2008-04-30T18:25:00.001+02:00

Unha vez pasou xa o día sinalado e teño as ideas xa un pouco máis en frío, toca facer unha pequena reflexión sobre o acontecido.

Segundo se comenta na prensa, o que se pode pensar a primeira vista é que foi todo un éxito: seguemento masivo (en torno ó 90%), asistencia respetable ás manifestacións e un longo etcétera.

Nada máis lonxe da realidade, penso eu (polo menos no tocante á Universidade da Coruña). Aínda coa ponte ás portas, a asistencia ás aulas foi máis ca considerable; poderíase dicir que ese 90% do que se fala na prensa estaba presente nas aulas e non na casiña. Manda truco tamén o de poñer sempre as folgas a tiro de pedra de pontes, fin de semanas e demáis festivos populares; ¿queren facer folga ou marchar de vacacións? Eu non o teño moi claro. Por outra banda, a asistencia á manifestación pódese calificar pouco menos ca de fracaso rotundo: ¡300 persoas! ¿pero a onde pensan que van con iso? Nin que isto fose Esparta. A miña facultade ten unha media anual de matriculados que ronda os 2500, sendo unha das máis numerosas. Se multiplicamos unha alta porcentaxe da referida cifra polo número total de facultades e a comparamos co número de asistentes, pódese dicir que a asistencia á manifestación foi irrisoria, desprezable. E seguindo coa manifestación, ¿que manía é esa de levar sempre bandeirolas e pancartas que nada teñen que ver co se predica? Eu non vexo normal que se convoque unha folga para protestar pola subida das taxas e logo apareza o persoal con bandeirolas e pancartas varias e a convirtan nunha reivindicación a prol da independencia galega (que non estou en contra, todo sexa dito), entre outras variopintas reivindicacións que non teñen que ver co fío principal. Máis ca unha manifestación semellaba un circo. Logo queixaranse de que non lles fan caso. E é normal se o que van facendo é o paiaso, en troques de estar ó que hai que estar. Así os tratan despois.

Penso que o maior erro da organización foi o seu afán separatista. Organizaron a manifestación unilateralmente, sen contar co resto de grupos estudiantís (sei que hai máis, aínda que non sei cantos). ¿Que o resto non quere ou non lle interesa? Estupendo. Pois ou non sei fai, porque a maioría non quere, ou se fai unilateralmente como se fixo, pero facendo constar que o resto de grupos se opuxo. Así déixase quedar a cadaquén no sitio que lle corresponde. Se é co embiguismo está moi extendido por estes lares. A ver se aprendemos a facer as cousas ben, que xa imos tendo unha idade.

Pero ben, non todo vai ser criticar. Xa postos ímonos poñer creativos. Penso qe para facer unha protesta deste calibre non é necesario facer unha folga. Pódese convocar unha manifestación perfectamente sen convocar unha folga estudiantil, co único que fai é facer perde-lo tempo ós mestres, ós alumnos que non a secundan e trastocar horarios para todo o mundo. Así, quen quere asiste á manifestación se lle peta, e logo, asiste a aulas, que unha cousa non ten porqué estar rifada coa outra. E se aínda así lles quedan ganas de facer folga, pois que fagan unha "folga á xaponesa", que é moito máis productiva. O que daría por verlle-las facianas ós mestres.

Ben, esta é a miña opinión ó respecto. Agardo con ansia os vosos comentarios e vivencias sobre o tema.

Feira de discos no hotel Hesperia Coruña

2008-04-29T18:20:00.001+02:00

Paseando pola Coruña o venres, fiquei ollando para un cartel cos beizos dos Rolling, que anunciaba unha feira de discos no hotel Hesperia Coruña a celebrar o domingo de 11 da mañá a 8 e media da tarde.

Dado que non puiden asistir por diversos motivos, estiven a buscar algunha reseña na rede sobre a mesma, aínda que non atopei moita cousa.

Puxéronse á venda uns 10.000 discos, en varios formatos (vinilo, cedé, ...). Os prezos variaban entre os 2 euros dos máis comúns ós 60 dos máis buscados. Aínda que no cartel non poñía nada, había que pagar unha entrada por valor de 1 euro que, aínda que só sexa por ver auténticas reliquias, merecía a pena desembolsar.

Para ser domingo e ir bastante mal tempo, a asistencia foi bastante respetable.

Ophiusa lanza ó mercado o seu primeiro traballo

2008-04-21T17:59:00.003+02:00

Acabo de ler nunha páxina de novas culturais galegas (culturagalega.org) que o grupo folque Ophiusa, co que tiven ocasión de compartir esceario e no que tocan un par de bos amigos meus (un saúdo para Benxamín e Paulo, por se me están a ler), veñen de lanzar ó mercado o seu primeiro traballo (non era sen tempo), Paos, que presentarán de maneira oficial o venres 18 de abril cun concerto no Centro Sociocultural do Ensanche de Santiago de Compostela.

Para que vaiades saboreando o disco, aquí vos deixo un pequeno petisco. Agardo que vos guste.

Sen máis, agardo que lles vaia tan ben este traballo coma os concertos. Denque aquí, desexarlles ¡boa sorte!

VIII Xornadas de Software Libre de GPUL

2008-04-18T18:03:00.003+02:00

Hoxe pola tarde remataron as VIII Xornadas de Software Libre de GPUL. E este ano GPUL, co gallo da celebración do seu 10º aniversario, tirou a casa pola fiestra. Nada máis e nada menos ca dez días completos de charlas, talleres, presentacións e similares, mañá e tarde. O programa foi o seguinte (podedes pinchar enriba para ampliar):

Este ano celebráronse entre o 10 e o 19 de abril, máis ou menos polas mesmas datas de sempre, aínda que un pouco tirando a tarde, por mor da celebración doutras xuntanzas en prol do software libre que se celebraron nas semanas previas e que ameazaban con restarnos moita asistencia.

De tódolos xeitos, a asistencia non foi, nin por asomo, tan numerosa coma a de anos anteriores, aínda tendo detrás un programa tan bo e o pulo que daba o aniversario. Polo pouco que puiden escoitar de boca dos meus compañeiros e por propia experiencia (xa que eu tamén caín vítima do mesmo esconxuro), creo poder afirmar que o que nos xogou en contra, aínda tendo previsto todo o contrario, foron as datas, xa que coincidiron coas datas de entrega de prácticas na Facultade de Informática, o cal implica moito traballo (sobre todo se antes non pegaches nin golpe) para poder entregar dentro de prazo.

Polo que respecta ás conferencias e ós conferenciantes, o nivel foi moi alto e case todo saiu perfecto. Digo case todo, porque houbo problemas con algunha que outra por mor da convalecencia do conferenciante a causa da gripe (e non foi un só); co cal houbo que trastocar algunha cousiña, mais nada de importancia. Persoalmente, do cartel de charlas, gustáronme especialmente as técnicas: talleres de instalación, configuración e emprego de aplicacións e linguaxes. E coma non o xa mítico concurso de Real Time Battle. O resto estivo ben para matar o rato e conversar longo e dis/tendido.

Comentar tamén, que tódalas charlas se gravaron en vídeo e que en canto esté todo procesado e volcado a disco se poñerá a disposición de tódolos interesados na xa referida páxina das xornadas.

Os meus máis sinceiros agradecementos a todos aqueles que asististes a e/ou colaborastes coas xornadas. Ó resto, nada máis que emprazarvos de bo grado para que asistades o vindeiro ano.

Intercambio coa Orquestra Sinfónica "Pablo Sarasate"

2008-04-17T17:50:00.001+02:00

Fai hoxe unha semana que partimos nunha viaxe de tres días a terras de Pamplona, co fin de facer un intercambio coa Orquestra Sinfónica "Pablo Sarasate" (eles xa viñeran tocar á Coruña o 26 de marzo).

A viaxe en si fíxosenos bastante longa, por mor do (ó meu parecer) longo número de paradas que fixemos. Saímos da Coruña sobre as nove da mañá e chegamos aló sobre a media tarde. Para dúas horas que nos quedaban antes da cea, aproveitamos para ir ver un pouco o centro da cidade e mercar algunha cousa de picar, en previsión de que a cea non fose moi boa (e atinar, atinamos).

Logo de cear, como chovía a chuzos, decidimos montar un pouco de festa na residencia onde estabamos aloxados. !Mi madriña! ¡Vaia desfase! Case todos peneques perdidos, toda a noite sen durmir, etc (as que non se poden/deben contar).

O día do concerto, pola mañá, ensaio xeral bastante cedo, pero como moitos non nos deitaramos, pois deunos un pouco igual. Pola noite, á hora do concerto, logo de durmir unha soneca, estabamos máis ou menos despexados, aínda que había algún que outro que andaba no limbo.

O concerto en si non estivo nada mal; polo menos no que á parte dos locais se refire; porque o que foi a nosa parte saiu peor do que saíra cando tocamos na Coruña. Aínda vai resultar certo que tocar na casa axuda.

¡O programa? Pois, pola súa banda: Mendelsson, Sarasate e un arranxo para orquestra de algo para banda do que non recordo o autor. Pola nosa banda: Mendelsson, Rossini e a BSO de Piratas do Caribe. Interesante alomenos ¿non si?

Despois do concerto, a cena de rigor. ¡Vaia cena! ¡Manda truco! Leváronnos a cear a unha sidrería-parrillada cun comedor enorme. Algo arriba das cen persoas a cear. Por mor do número tan elevado de comensais tocou agardar un pouco pola cea, pero mereceu a pena. Estaba tan boa que rematamos con todo; e cando digo todo é todo: ata os catro pipos xigantes de sidra que tiñan para todo o comedor; non quedou nin gota.

Ó día seguinte tocou voltar e houbo que saír cedo (a iso das sete da mañá) para que a xente que tiña ensaio coa Xove Orquestra de Galicia puidese chegar a tempo. O viaxe de volta, tal coma o de ida, non tivo nada destacable, a non ser o xantar en Valcarce, que estivo bastante ben. Chegamos á Coruña sobre as catro e media da tarde (media hora antes do previsto) e chovía de tal maneira que apenas se vía a través das fiestras do autobús. Ó baixar del para coller as cousas e marchar para o lar, puxémonos coma pingos.

E así morreu a viaxe e morreu o conto. Iso si, a todos nos quedou unha frase gravada na memoria para a posteridade: ¡Que te segho!

Ensaio peculiar coa Orquestra Sinfónica do Conservatorio Profesional de Música da Coruña

2008-04-16T17:45:00.001+02:00

Acabo de chegar do ensario coa Orquestra Sinfónica do Conservatorio Profesional de Música da Coruña. E veño baldado.

Hoxe tocou montar o primeiro movemento do Concerto nº 1 en Sol menor para violín e orquestra de Max Bruch. ¡Vaia ensaio! Por veces andaba no aire, por veces quedábame aletargado.

Ainda por riba, hoxe o ensaio coincidiu co aniversario do director da orquestra Fernando L. Briones. ¡Parabéns por eses 32 anazos tan ben levados! Trátase do moinante de aquí abaixo, jeje.

E, coma non, fixémoslla boa. No medio do ensaio xurdimos da nada entoando o "Clumpleaños Feliz", cunha tarta de chocolate e biscoito (con velas incluídas) e con champaña para regala. ¡Menuda festa!

Aínda que el tampouco se quedou atrás, xa que apareceu logo cun par de caixas de bombóns para todos. En fin, que rematamos comendo e bebendo no conservatorio coma se estivesemos na casa. Se é que somos unha gran familia.

Por hoxe é o que hai. Se queredes máis, toca agardar deica mañá.

Concerto de Richard Galliano & Tangaria Quartet na Coruña

2008-04-15T17:14:00.000+02:00

Esta fin de semana, concretamente o sábado ás 20:30, no Pazo da Ópera da Coruña, tivo lugar un gran concerto ó que, por desgracia (non quedaban invitacións -graciñas a Néstor de tódolos xeitos por achegarse a recollelas-), non puiden asistir.

O grupo en cuestión era Richard Galliano & Tangaria Quartet, un gran conxunto intrumental de jazz, formado por Richard Galliano ó acordeón, Sebastián Surel ó violín, ó contrabaixo e Rafael Mejías á percusión.

A encargada de traelos foi a Fundación Pedro Barrié de la Maza (www.fbarrie.org) dentro do seu XIII Ciclo de Jazz. Un gran cartel o deste ano, do que sen dúbida o grupo do que estou a falar é o mellor con diferencia.

Segundo me comentaros varios amigos e compañeiros que si tiveron a sorte de poder asistir, agardábase bastante máis deles. Eu tiven ocasión de velos no Festival de Jazz de San Sebastián xa fai uns anos e parecéronme impresionantemente bos; tiñan un aquel indescriptible pero engaiolante. Supoño que o "mal" sabor de boca que deixaron se deberá ó cambio de formación de hai un tempo para aquí. Anteriormente o violinista era Alexis Cárdenas, un músico impresionante tanto interpretativa coma tecnicamente, ó que estou seguro, polo pouco que vin, que Sebastián Surel non lle chega nin polo nocello. Ademáis, colaboraba asiduamente con eles Hamilton de Holanda á mandolina, que lle daba un aquel bastante especial a certos temas.

Para que vexades de qué estou a falar, déixovos a continuación unha serie de vídeos recopilados pola rede, nos que poderedes apreciar a antiga formación. Agardo que vos gusten.

Aquí vai unha lenta.

Algo máis movido.

E aquí con Hamilton de Holanda.

Isto é todo por hoxe. Mañá, ¡máis e mellor!

Atropelado comezo

2008-04-14T17:04:00.002+02:00

Semella que hoxe me erguín devecendo por facer algo novo e diferente. Pasei todo o día dándolle ó maxín e, á fin, decidinme por comezar a escribir unha bitácora.

Si, xa sei que non é moi orixinal, pero de todo o que se me pasou por esta miña apaxarada cabeciña, é o que me parece máis doado de levar a bo termo. E o bo, se é sinxelo, resulta bo por dúas veces (ou iso din).

Agardo poder escribir un pouquiño tódolos días (sempre e cando teña acceso á rede de redes) e falar de temas varios, pois diversa é a miña vida, como poderedes comprobar.

Ben, considero que coma comezo é máis ca suficiente, non vaia ser co estrague agora.

Sen máis que contar, só me resta dicir: ¡Deica mañá!